Archiwum dla Grudzień 2016

Algorytm jako dealer kompulsywnej komunikacji

Tworzy nas Facebook, Snapchat, Twitter. Własne środowisko Internetu, kreowane pierwotnie przez użytkownika, ostatecznie i tak jest anektowane przez aplikacje i pracujące w nich algorytmy. Każdy własny wybór medium, poprzez które człowiek odbiera i wysyła dane w sieci, nieuchronnie i automatycznie umieszcza użytkownika w moderowanym kontinuum kanałów, feedów, tweetów, snapów.

W efekcie komunikacja poprzez aplikacje staje się substytutem wyboru, sztafażem, ponieważ czerpiemy z niego głównie to, co otrzymamy. Na przykład algorytm na Facebooku, przejmując zarządzanie tablicą użytkownika, pokazuje mu nawet mniej niż połowę wpisów umieszczanych przez znajomych. Ponad 100 tysięcy kryteriów algorytmu imituje tam inteligentne wybory człowieka. Maszynowy animator uczy się, śledząc czynności użytkownika. Ten zaś masowo wybiera podsunięte artefakty, transmitując je do własnego spektrum znajomych.

Wybór maszyn, antyteza ludzkiego wyboru, atomizuje wirtualny świat, pośrednio wpływając na rzeczywistość. Człowiek dostaje tylko to, co prawdopodobnie mu się spodoba, w efekcie umacniają się ludzkie zainteresowania, ale i fobie. Omnipotencja algorytmu zamyka człowieka w spirali osób, z którymi wchodzi w interakcje – często wchodząc tylko dlatego, że dany znajomy jest aktywny. Tak wykreowano nową ontologię sieci: cyber-istnienie to nie bycie, to działanie. Jakiekolwiek działanie.

W inkluzywnej kulturze pozornej socjalizacji i nudy zalanej pozornym bezmiarem informacji rządzi algorytm, ten dealer kompulsywnej, wymuszonej, komunikacji, spełniającej się w lajkach i sharowaniu. W symulacji własnego działania człowiek staje się ledwie awatarem własnej tożsamości, a z oczekiwanego beneficjanta – permisywną, zdegradowaną ofiarą.

Algorytmy pracują wiernie w służbie właścicieli aplikacji, dążących do komodyfikacji cyberjednostki. Są efekty: portale społecznościowe generują już prawie połowę światowej wymiany danych w Internecie. Czy naprawdę jesteśmy bezsilni wobec maszyn? Jak pozostać w kręgu znajomych oraz ulubionych tematów, nie zamykając się na nowe idee, na nowych ludzi? Jak nie uwikłać się w antynomię bycia sobą lub bycia operowanym przez maszynę?

Będę mówić o tym podczas II Zjazdu Filmoznawców i Medioznawców „Dyskursy widzialności” w Krakowie w dniach 8-10 grudnia 2016 roku.

Program

Zjazd organizują Polskie Towarzystwo Badań nad Filmem i Mediami, Katedra Mediów i Badań Kulturowych Uniwersytetu Pedagogicznego w Krakowie oraz Instytut Sztuk Audiowizualnych Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie.

Wystąpienie „Algorytm jako dealer kompulsywnej komunikacji” wygłoszę 9 grudnia, w piątek, o godz. 16:30.

Paweł Wieczorek

Follow me on Academia.edu

Follow me on Research Gate

Instagram

Follow Pably_pl on Twitter